We mgłach strumienie szumią wód

po skale biegnąc ściętej;

we mgłach wieczorny opadł chłód

na sennych fal odmęty;



we mgłach żałobny pomrok z hal

i ciemnych zszedł krzesanic -

i we mgłach spływa żal, ach, żal

bez dna, bez dna, bez granic...